مهر، فقط نام یک ماه نیست؛ یادآور مهربانی است. در روزهایی که زندگی برای خیلی‌ها سخت شده دست همدیگر را بگیریم؛ انصاف داشته باشیم، کمک کنیم و کاری کنیم سهم ما از این مهر، فقط خرید و فروش نباشد سهمی هم از مهربانی باشد.

دیشب، در سیریک، همه‌چیز برای یک شب به‌یادماندنی آماده بود. خانواده‌ها دور هم جمع شده بودند، فامیل و همسایه و دوست آمده بودند، کودکان با ذوق کودکانه‌شان بازی می‌کردند و صدای خنده و شادی در فضای مراسم پیچیده بود.

مسئله اصلی این نیست که چه کسی در یک کافه لبخند می‌زند و چه کسی در زندگی مشترک خسته یا ساکت است؛ مسئله آن است که چنین تصویری چه برداشتی از ازدواج و خانواده در ذهن نسل جوان ایجاد می‌کند.

یک زوج خوشبخت ممکن است هر روز عکس عاشقانه منتشر نکند، اما وقتی یکی بیمار می‌شود، دیگری کنارش باشد. ممکن است همیشه به رستوران و کافه نروند، اما در روزهای سخت بتوانند روی یکدیگر حساب کنند. ممکن است همیشه با هم موافق نباشند، اما بلد باشند بدون تحقیر و توهین اختلاف داشته باشند.

کافه را نباید دشمن خانواده دانست؛ اما نباید آن را ویترین خوشبختی و خانه را نماد غم معرفی کرد. خوشبختی واقعی نه پشت میز کافه تضمین شده و نه با سند ازدواج به دست می‌آید؛ خوشبختی حاصل رابطه‌ای است که دو انسان برای ساختن آن، آگاهانه و مسئولانه تلاش می‌کنند.

تأکید حاضران بر وفاداری به آرمان‌های انقلاب اسلامی و حمایت از رزمندگان و مدافعان کشور نیز بخشی از این حضور بود؛ حضوری که می‌تواند بازتاب‌دهنده پیوند عمیق میان مردم، میهن و ارزش‌هایی باشد که آنان به آن باور دارند.

ما امروز بیش از آنکه نگران پاسخ‌نامه‌های کنکور باشیم، به یاد آن چهار عزیز سفرکرده هستیم که نشان دادند برای دفاع از ارزش‌هاگاهی باید از پشتِ میزِ درس به میدان ایثار پر کشید.