بدرود ای سربازِ سرافرازِ ولایت؛ اگرچه امروز تو را در آغوشِ خاک می‌سپاریم، اما نامِ تو بر تارکِ تاریخِ این ملت، همچون ستاره‌ای فروزان، راهنمای نسل‌های آینده خواهد بود. ما امروز با پیکرِ تو وداع نکردیم، بلکه با آرمان‌های تو پیمان بستیم که تا آخرین نفس، پای ایرانِ سربلند ایستاده‌ایم.

ای خدایِ رحمان! این نوگل، در حالی به سوی تو پر کشید که هنوز بوی شیر مادر و آرامشِ آغوش می‌داد. دشمنان با این جنایتِ بی‌شرمانه، بار دیگر ماهیتِ ضدانسانی خود را به جهانیان نشان دادند؛ اما نمی‌دانند که تابوتِ کوچکِ زهرا، امروز بزرگ‌ترین سندِ رسوایی آنان و بلندترین فریادِ بیداریِ امت است.

غم این فقدان، فراتر از یک احساس عاطفی گذرا، بازخوانی یک میراث بزرگ است؛ میراث صبوری، بصیرت و هدایت در مسیر حق. این اندوه بزرگ، اگرچه چشم‌ها را بارانی می‌سازد، اما همزمان وجدان‌ها را بیدار می‌کند تا ارزش نعمتی را که در میان ما بود و راه دشواری را که او هموار کرد، عمیق‌تر از پیش درک کنیم.

#باید_برخاست یعنی عبور از روایت‌های سطحی و رسیدن به عمق میدان. یعنی دیدن انسان‌ها، احساس‌ها و لحظه‌هایی که در شلوغی رویدادها گم نشوند. یعنی ثبت واقعیت، بدون فاصله گرفتن از روح آن.

شهید محمد قیصربیگی رفت، اما هرگز تمام نشد. او در نگاه معصوم فرزندش، در دعای بیمارانش و در قلب ملتی که برای امنیتش ایستاد، هر روز متولد می‌شود. او ماند، تا ما تنها نمانیم.

ماکان دیگر در کوچه‌های میناب قدم نخواهد زد، پشت نیمکت کلاس نخواهد نشست و دفتر آرزوهایش را ورق نخواهد زد؛ اما نام او در حافظه مردم زنده خواهد ماند. او تنها یک نام نیست؛ نماد مظلومیت کودکی است که فرصت زندگی از او گرفته شد و حتی پیکرش نیز برای آخرین بدرقه به آغوش خانواده بازنگشت.

امروز نام محمدمهدی بیرامی تنها نام یک شهید نیست؛ نام جوانی است که آینده، جوانی، عشق و آرزوهایش را برای امنیت ایران فدا کرد. او رفت، اما روایت غیرت، ایمان و فداکاری‌اش برای همیشه در حافظه این سرزمین خواهد ماند.