داستانِ جوانی از تبارِ غیرت و مظلومیتِ ایوانِ ایلام؛ «ستوان سوم شهید علی‌ محمدنظری». جوانی از نسل متولدین دهه هفتاد و فرزند کارگری زحمت‌کش، که در دهم اسفندماه ۱۴۰۴، پاداش سال‌ها بی‌قراری‌اش برای خدمت به خلق را با زبان روزه و افطار نکرده، از دستِ فرشتگان گرفت.

میدان ۲۲ بهمن ایلام امشب شاهد حضور مردمی است که آمده‌اند بگویند یاد شهدا فراموش نمی‌شود؛ نه به خاطر شعارها، بلکه به این دلیل که ردِ زندگی، محبت، فداکاری و ازخودگذشتگی آنان هنوز در میان مردم باقی مانده است.

محمد قیصربیگی رفت، اما هرگز تمام نشد. او در نگاهِ معصومِ ماهلین، در دعایِ بیمارانش، و در قلبِ ملتی که برای امنیت‌اش ایستاد، هر روز متولد می‌شود.

مسئله اینجاست که ما اغلب فکر می‌کنیم سرگرم کردن دانش‌آموز یعنی ثبت‌نام او در کلاس‌های متعدد آموزشی. اما واقعیت این است که هنر، خلاقیت و مهارت‌های زندگی، پشتِ درهای بسته کلاس‌های تئوری ساخته نمی‌شوند.

این حضورِ خیابانی، پیامِ روشنی به جهان دارد: مردم ایلام، پای کارِ کشور، انقلاب رهبر عزیزمو و رزمندگان اسلام و میهن عزیز ایران خود ایستاده‌اند؛ مردمی که عرفه را به حماسه‌ی حضور گره زدند و با اقتدار اعلام کردند که پرچم عزت ایران باید برافراشته بماند.

این حضورها یعنی مردم ایران هیچ‌وقت مدافعان کشورشان را تنها نمی‌گذارند. امشب دوباره ایلام ثابت کرد مردمان این دیار، همان مردمانی هستند که در سخت‌ترین روزها کنار وطن می‌مانند؛ با قلب‌هایی پر از عشق به ایران و دعا برای سلامتی رزمندگان اسلام.

خرمشهر آزاد شد چون پشتش ایمان مردم بود. چون دل مادرایی بود که پسرهاشونو راهی جبهه کردن. چون مردایی بودن که گفتن تا آخرین نفس پای ایران می‌ایستیم. چون جوونایی بودن که ثابت کردن عشق به وطن فقط یه حرف نیست.