ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که تغییرات زیست‌محیطی به سرعت در حال رخ دادن است؛ آلودگی هوا، کاهش منابع آب، از دست رفتن جنگل‌ها و تغییرات اقلیمی، تهدیدهایی هستند که آینده کره زمین را به خطر می‌اندازند.

این حضور فقط یه جمع شدن ساده نیست؛ یه پیامه… یه دلگرمیه برای همدیگه، برای اونایی که دارن از این کشور دفاع می‌کنن، برای اونایی که شب و روز نمی‌شناسن تا ما آروم باشیم…

امروز، هر قدمی که در خیابان برمی‌دارند، هر شعاری که از عمق جانشان فریاد می‌زنند، پیامی روشن به جهان است: ایران، با دخترانش، شکست‌ناپذیرتر از همیشه است.

ما باید همیشه قدردان این آدم‌های پشت پرده باشیم. وقتی روز پیروزی رسید، نذاریم لحظه‌ای فراموش کنیم که پشت این پیروزی‌ها یه سری آدم‌ها در سکوت، جان‌شون رو گذاشتن.

این درد، فقط یک آسیب به یک کودک نیست؛ آسیب به بشریت است. آسیب به انسانی که در دنیای خود فقط به دنبال صلح و آرامش است. شاید سکوت این کودک، دردناک‌ترین فریادی باشد که باید در تمام دنیا شنیده شود.

روز ارتش امسال، فقط یک مناسبت نیست… روزی‌ست برای ایستاده تشویق کردن مردانی که در سخت‌ترین شرایط، «سنگ تمام گذاشتند. آن‌هایی که نه خستگی را دیدند، نه ترس را به دل راه دادند، و نه حتی لحظه‌ای از دفاع از این خاک عقب نشستند.

شدت انفجار همه‌چیز رو به‌هم ریخته بود. شیشه‌ها یکی یکی شکسته و روی زمین پخش شده بودند، در و دیوار آسیب دیده بود و خونه‌ای که روزی مأمن آرامشمون بود، حالا ساکت و زخمی، شبیه یک ویرانه ایستاده بود. گرد و خاک همه‌جا رو گرفته بود و انگار حتی هوا هم بوی غم می‌داد.