این خلوصِ کودکانه، بی‌جواب نماند. دفتر مقام معظم رهبری با پیگیری این ماجرای زیبا، مصطفی را به حضور طلبید تا قدردانِ این دلیِ پاک باشند.

تو رفتی تا نامت بر قله‌های جاودانگی حک شود. هر قدمی که مردم به سوی مزار تو برمی‌دارند، گویی گامی به سوی تجدیدِ بیعت با آرمان‌های توست. تو در خاک آرامیدی، اما شعله‌ای که در قلب‌های ما روشن کردی، هرگز خاموش نخواهد شد.

این کودک که در تصویر برای وداع بالا برده شده است، تنها یک کودک نیست؛ نمادی از همه کودکانی است که گویی برای بدرقه هم‌سن‌وسال آسمانی خود آمده‌اند. تصویری که نه‌تنها در قاب دوربین‌ها، بلکه در حافظه یک ملت برای همیشه ماندگار خواهد ماند.

این ملت بزرگ حتی پس از شهادت آقای خویش نیز با صلابت اعلام کرده‌اند که اهل کوفه نیستند و همچنان پشت «علی دوران» خود ایستاده‌اند و از عهدی که با رهبر شهیدشان بسته‌اند، ذره‌ای عقب ننشسته‌اند.

آقای شهید ایران چون امام حسین(ع)، خانوادگی به مسلخ عشق رفت از هر زوایه ای که می نگری درک میکنی این واقعیت را، چون امام شهید لب تشنه در ماه رمضان، با اهل بیت و در نبرد با یزیدیان زمانش و با خردسال ترین اهل بیتش به شهادت رسید.

تشییعِ پیکر مطهر رهبر ایران، در آغوش ملتی که مانند یک خانواده در یک قاب گردهم آمده بودند، دل‌ها را به کربلا پرواز داد. بلند شدن پیکر او بر روی دستان انبوهِ مردم عزادار، با آن غربت و عظمت، یادآور مصیبتی بزرگ بود؛ مصیبتی که بر سیدالشهدا، امام حسین (ع) و اهل بیت پاکش گذشت.

استقبال رسمی مقام‌های ارشد عراق از جمله نخست‌وزیر، بزرگان و سران عشیره ها و طوایف مختلف و انبوه مردم عراق در فرودگاه نجف و سرزمین امیرالمؤمنین (ع) از تابوت ایشان بیانگر وداعی باشکوه از رهبر شهید انقلاب و مرجع عالی‌قدر شیعیان بود.