این حضورها یعنی مردم ایران هیچ‌وقت مدافعان کشورشان را تنها نمی‌گذارند. امشب دوباره ایلام ثابت کرد مردمان این دیار، همان مردمانی هستند که در سخت‌ترین روزها کنار وطن می‌مانند؛ با قلب‌هایی پر از عشق به ایران و دعا برای سلامتی رزمندگان اسلام.
خرمشهر آزاد شد چون پشتش ایمان مردم بود. چون دل مادرایی بود که پسرهاشونو راهی جبهه کردن. چون مردایی بودن که گفتن تا آخرین نفس پای ایران می‌ایستیم. چون جوونایی بودن که ثابت کردن عشق به وطن فقط یه حرف نیست.
مردمی که شاید جسمشان خسته باشد، اما روحشان هنوز ایستاده است. ایستاده‌ایم چون این خاک برای ما فقط یک کشور نیست؛ خانه‌ای‌ست که برایش اشک ریخته شده، خون داده شده و سال‌ها برای آرامشش جنگیده‌اند.
دهم اسفند ۱۴۰۴؛ روزی که تهران در بهت و اندوه بود، آسمانِ جنت‌آباد نیز به رنگ خون درآمد.
۸۱ شب است که قلبِ میدانِ شهر ایلام، گرم از حضورِ زن و مرد، پیر و جوان و خانواده‌هایی است که با اراده‌ای پولادین، حمایت خود را از کیانِ ایران اسلامی فریاد می‌زنند. این اجتماعِ مستمر، پیام روشنی برای تاریخ دارد:؛ حمایت از عزتِ ایران، تعطیل‌بردار نیست.
اگر می‌خواهیم جامعه‌ای سالم‌تر داشته باشیم، باید یاد بگیریم به جای ناامید کردن آدم‌ها، راه امید را نشانشان دهیم. اعتیاد پایان یک انسان نیست؛ پایان امید است. و هر جا امید دوباره متولد شود، زندگی هم از نو آغاز خواهد شد.
بی‌تردید، استمرار چنین اجتماعات مردمی، نمادی از بیداری، مسئولیت‌پذیری و وفاداری ملت بزرگ ایران به آرمان‌های الهی و ملی است؛ آرمان‌هایی که با خون شهیدان آبیاری شده و امروز با حضور آگاهانه مردم، زنده و پویا باقی مانده است.