تشییعِ پیکر مطهر رهبر ایران، در آغوش ملتی که مانند یک خانواده در یک قاب گردهم آمده بودند، دل‌ها را به کربلا پرواز داد. بلند شدن پیکر او بر روی دستان انبوهِ مردم عزادار، با آن غربت و عظمت، یادآور مصیبتی بزرگ بود؛ مصیبتی که بر سیدالشهدا، امام حسین (ع) و اهل بیت پاکش گذشت.
استقبال رسمی مقام‌های ارشد عراق از جمله نخست‌وزیر، بزرگان و سران عشیره ها و طوایف مختلف و انبوه مردم عراق در فرودگاه نجف و سرزمین امیرالمؤمنین (ع) از تابوت ایشان بیانگر وداعی باشکوه از رهبر شهید انقلاب و مرجع عالی‌قدر شیعیان بود.
مردم ایلام امروز در حالی که پرچم‌های سرخ انتقام را برافراشته بودند بر سرزنان و گریه‌کنان اندوه و غم خویش را در سوگ رهبر شهید ایران ابراز کردند و هم قسم شدند که راه رهبری شهیدشان را تا نابودی ظلم ادامه دهند.
این حضورِ بی‌وقفه، این موجِ انسانی که همچنان در خیابان‌ها جاری است، نشان می‌دهد که وداع با یک رهبر، پایانِ یک مسیر نیست؛ بلکه تجدیدِ عهد و پیمان است.
امروز تهران، نه فقط پایتخت ایران، بلکه قلب تپنده ملتی بود که در غم، یک‌صدا و در وداع، استوار ایستاد. این حضور باشکوه، تصویری ماندگار از وحدت، وفاداری و اقتدار مردمی را در تاریخ ثبت کرد؛ تصویری که هرگز از حافظه ایران پاک نخواهد شد.
ای رهبرِ شهید! امروز نمازِ ما، با اشک‌هایمان گره خورد تا عطرِ وجودِ تو تا ابد در حافظه‌یِ این خاک باقی بماند. ما اینجا، در کنارِ پیکرِ آرامِ تو، ایستاده‌ایم تا به دنیا ثابت کنیم که حتی در اوجِ داغ و اندوه، پرچمِ سربلندیِ ایران، با دستانِ مردمی که تو را عاشقانه دوست داشتند، برافراشته باقی خواهد ماند.
و ناگهان... صدای آشنای رهبر شهید در فضای مصلا طنین‌انداز می‌شود؛ همان صدایی که سال‌ها برای مردم این سرزمین، نویدبخش امید، صبر و استقامت بود. هنوز چند جمله بیشتر شنیده نشده که بغض هزاران نفر یکباره می‌شکند.