هرمزگان؛ تندیس استواری و میعادگاهِ غیرت

هر شب که آسمان بندرعباس و سواحل نیلگون هرمزگان، غبارِ هجوم به زیرساخت‌ها را به خود می‌بیند، جهانیان شاهد صحنه‌ای شگفتند: نه لرزه‌یِ مردمان، که لرزه‌یِ دشمن از صلابتِ یک سرزمین. هر «تأسیساتی» که ویران می‌شود، داستانی از «ایمانِ» مردمی را می‌سازد که شکست را در قاموسِ خود نمی‌شناسند.

مردم جنوب، وارثانِ تاریخی هستند که در طوفان‌ها، لنگرگاهِ آرامشِ ایران بوده است. این روزها، هرمزگان صحنه‌ی تکرارِ حماسه‌های دیرین است؛ جایی که همسایه برای همسایه، سپرِ بلاست و جوانانِ برومندش، با بازوانِ غیرت، خرابی‌ها را به فرصتی برای سربلندی بدل کرده‌اند. در این سرزمین، هیچ‌کس تنها نیست؛ چرا که همدلی، پیوندِ ناگسستنیِ قلب‌هایِ دریاییِ این مردم است.

دشمن شاید بتواند آهن و بتن را درهم بشکند، اما چگونه می‌تواند «عشق به ایران» را که در رگ‌هایِ مردمانِ این دیار جاری است، به بند بکشد؟ هر خشتی که فرو می‌ریزد، با دستانِ پولادینِ همین مردم، مستحکم‌تر از پیش بنا خواهد شد؛ مردمی که امنیت و عزتِ وطن را فراتر از آرامشِ خویش برگزیده‌اند.

امروز، هرمزگان فراتر از یک جغرافیاست؛ هرمزگان، «قلبِ تپنده‌یِ مقاومت» در پیکره‌ی ایران است. بانوانِ استوار، مردانِ خستگی‌ناپذیر و جوانانِ پیشرو در جنوب، درسِ بزرگی از «ایستادگیِ نجیبانه» را به تاریخِ این مرز و بوم برای ما بازگو می کنند.

ما در هر گوشه از این خاکِ مقدس، با دیدگانی سرشار از افتخار به شما می‌نگریم. ایران، به شما می‌بالد؛ به شما که ثابت کردید در مکتبِ جنوب، «غیرت» از هر ویرانی بزرگ‌تر است.

بدانید که هرمزگان تنها نیست؛ چرا که ایران، امروز یک‌صدا و یک‌دل، در بندرعباس و جاسک و تک‌تکِ شهرهایِ این خطه، در کنارِ شما نفس می‌کشد.

«هرمزگان؛ سرافراز بمان که تو نبضِ غیرتِ ایرانی.»

✍🏻وحید جمالوندی