شیرخوارگان حسینی، جای چندین علی‌اصغر ایرانی خالی است…

محرم که می‌رسد، دل‌های مادران رنگ دیگری می‌گیرد. لباس‌های سبز و سفید آماده می‌شود، سربندهای «یا علی‌اصغر» بر پیشانی شیرخوارگان بسته می‌شود و مادران، نوزادانشان را در آغوش می‌گیرند تا با کوچک‌ترین شهید کربلا پیمان دوباره ببندند.

اما مراسم شیرخوارگان حسینی امسال، تنها روایت غربت شش‌ماهه دشت کربلا نیست؛ امسال، داغی تازه بر دل ایران نشسته است.

امسال، وقتی مادران فرزندان خود را در آغوش می‌گیرند، نگاه بسیاری بی‌اختیار به آغوش‌هایی خواهد افتاد که خالی مانده‌اند؛ به گهواره‌هایی که دیگر لالایی مادر را نمی‌شنوند و به کودکانی که در جنگ رمضان، قربانی جنایت و تجاوز شدند.

در میان این داغ بزرگ، یاد نوزاد ۱۴ ماهه رهبر معظم انقلاب، زهرا، نیز زنده است؛ کودکی که در حمله ناجوانمردانه آمریکا و رژیم صهیونیستی، پیش از آنکه طعم کودکی را بچشد، آسمانی شد و نامش در کنار دیگر کودکان شهید این سرزمین جاودانه ماند.

فردا، در هر حسینیه، مسجد و مصلی، هزاران شیرخوار به یاد حضرت علی‌اصغر(ع) بر دستان مادران بالا خواهند رفت؛ اما در کنار این صحنه‌های باشکوه، جای خالی آن کودکانی احساس می‌شود که اگر دست جنایتکاران به خونشان آلوده نمی‌شد، امروز در کنار دیگر شیرخوارگان، میهمان این مراسم بودند.

عاشورا به ما آموخت که ظلم، حتی اگر گلوی یک کودک را نشانه بگیرد، ماندگار نخواهد شد و خون بی‌گناهان، روزی دامان ستمگران را خواهد گرفت. از کربلا تا امروز، تاریخ یک حقیقت را بارها تکرار کرده است؛ کودک‌کشی، نشانه قدرت نیست، سند شکست و رسوایی ظالمان است.

فردا، اشک مادران ایران تنها برای علی‌اصغر شش‌ماهه امام حسین(ع) نخواهد بود؛ اشکی است برای همه کودکانی که بی‌گناه پر کشیدند، برای همه آغوش‌هایی که خالی ماند و برای همه لالایی‌هایی که ناتمام شد.

سلام بر علی‌اصغر(ع)…

سلام بر همه شیرخوارگان شهید…

و سلام بر مادرانی که با صبری زینبی، داغ فرزندانشان را بر دوش می‌کشند و پرچم حق را برافراشته نگه داشته‌اند.

✍الهام جمالوندی