امنیت در سایه ایستادگی مردمی

در دل شب‌های بی‌قرار جنگ، وقتی باد خنک از جاده‌های خیس عبور می‌کند و بوی باران در هوا می‌پیچد، هنوز هستند کسانی که خواب را از چشم‌هایشان گرفته‌اند تا آرامش در دل‌های ما بماند.

ایستاده‌اند… نه از روی اجبار، نه از سر وظیفه‌ی نوشته‌شده، بلکه از عمق غیرت، از ریشه‌ی عشق به خاکی که نامش ایران است.

ایست‌های بازرسیِ مردمی، فقط چند مانع ساده کنار جاده نیستند؛ قلب‌هایی هستند که بیدار مانده‌اند، چشم‌هایی که مراقب‌اند تا خطری از کنارمان عبور نکند.

در این هوای سرد و بارانی، وقتی خیلی‌ها در گرمای خانه‌هایشان پناه گرفته‌اند، آن‌ها کنار جاده ایستاده‌اند؛ با دست‌هایی سرد اما دل‌هایی گرم، با خستگی در تن اما امید در نگاه… هر ماشینی که عبور می‌کند، هر نگاهی که رد می‌شود، شاید نداند پشت این ایستادن‌ها، چه عشقی خوابیده است…

این‌ها همان مردمی هستند که وقتی پای امنیت و آرامش وطن در میان باشد، خودشان می‌شوند سپر، خودشان می‌شوند دیوار… تا ما، در آرامش نفس بکشیم… تا مادران، با خیال راحت سر بر بالین بگذارند…

اینجا، کنار همین جاده‌های خیس، ایران فقط یک نام نیست… یک احساس است، یک تعهد است، یک ایستادن بی‌ادعا…

✍️ وحید جمالوندی