از میدان جنگ تا مستطیل سبز؛ اینجا ایران برای عزتش می‌جنگد

این روزها، تیم ملی فوتبال ایران تنها برای کسب یک پیروزی ورزشی به میدان نرفته است؛ آنان با خود روایت ملتی را حمل می‌کنند که روزهای سخت جنگ را پشت سر گذاشته، داغ عزیزانش را بر دل دارد، اما همچنان استوار ایستاده است.

در روزهایی که جای خالی رهبر شهید، شهدای بیت رهبری، فرماندهان بزرگ، رزمندگان غیور و مردم بی‌گناه این سرزمین در دل‌ها سنگینی می‌کند، فرزندان ایران در قلب آمریکا با سلاحی متفاوت به میدان آمده‌اند؛ سلاح غیرت، وحدت، ایمان و امید.

آنان برای مدال و جام نمی‌جنگند؛ برای لبخند مردمی می‌جنگند که ماه‌هاست اشک ریخته‌اند.

برای مادرانی که فرزندانشان را بدرقه کردند و دیگر بازگشتی ندیدند.

برای کودکانی که قربانی جنگ شدند و برای دانش‌آموزان و معلمان مظلوم مدرسه میناب که دفتر مشقشان با خون ورق خورد.

امروز هر پاس، هر دویدن و هر گل، تنها یک حرکت ورزشی نیست؛ پاسخی است به آنان که گمان کردند می‌توانند صدای ایران را خاموش کنند.

فرزندان این سرزمین آمده‌اند تا نشان دهند پرچم ایران، حتی در قلب دشمنانش نیز با افتخار به اهتزاز درمی‌آید.

تیم ملی امروز، تیم یازده نفره فوتبال نیست؛ تپش قلب یک ملت است. ملتی که با وجود همه زخم‌ها، امید را زنده نگه داشته و باور دارد که ایران، با خون شهیدانش، هرگز شکست‌پذیر نخواهد بود.

این جوانان با خود یاد همه شهیدان را به میدان آورده‌اند؛ از رهبر شهید و شهدای بیت رهبری گرفته تا سرداران، نظامیان، مردم بی‌دفاع، زنان، کودکان و همه آنان که برای عزت این خاک جان خود را تقدیم کردند.

و چه زیباست اگر هر پیروزی تیم ملی، تقدیم شود به روح پاک شهیدان ایران؛ به آنان که با خون خود امنیت، عزت و سربلندی این سرزمین را معنا کردند.

ایران زخمی است، اما ایستاده است؛ داغدار است، اما امیدوار است؛ و پرچمش، همیشه برافراشته خواهد ماند.

✍️ وحید جمالوندی