سکوت یک کودک، فریاد جهانی برای عدالت

واقعاً قلب انسان از شنیدن چنین دردهایی خرد می‌شود. وقتی به این کودک فکر می‌کنم که در لحظه‌ای بی‌گناه، تنها در حال بازی با عروسکش بوده و ناگهان در حمله‌ای وحشیانه به شهادت می‌رسد، همه وجودم پر از اندوه و خشم می‌شود.

این که یک کودک هیچ گناهی ندارد و تنها در دنیای خود غرق در بازی است، اما به یکباره و در لحظه‌ای بی‌خبر از همه چیز، زندگی‌اش از او گرفته می‌شود، داغی است که هیچ‌گاه از دل آدم پاک نمی‌شود.

چطور می‌توانیم به چنین جنایات وحشتناکی نگاه کنیم و بی‌تفاوت بمانیم؟ چگونه می‌شود که انسان‌ها، با وجود داشتن همه ظرفیت‌های انسانی، چنین خشونت‌های غیرقابل توجیهی را انجام می‌دهند؟ داغ این کودک تنها یک نفر نیست؛ داغی است که بر دل تمام کسانی که به انسانیت ایمان دارند، سنگینی می‌کند. این درد، چیزی است که برای هیچ‌کس قابل فراموشی نیست.

و مهم‌تر از همه، این که چرا باید چنین وحشیانه و بی‌رحمانه با انسان‌های بی‌گناه رفتار شود؟ چرا باید چنین لحظاتی وجود داشته باشد که کودکان در بازی خود، در دنیای شاد خود، به شهادت برسند؟

این درد، فقط یک آسیب به یک کودک نیست؛ آسیب به بشریت است. آسیب به انسانی که در دنیای خود فقط به دنبال صلح و آرامش است. شاید سکوت این کودک، دردناک‌ترین فریادی باشد که باید در تمام دنیا شنیده شود.

فریاد برای توقف این جنگ‌ها و این جنایات. فریادی که شاید هیچگاه به اندازه کافی بلند نباشد، مگر اینکه همه ما دست در دست هم بگذاریم و به یاد این کودکان مظلوم، علیه بی‌عدالتی و ظلم قیام کنیم.

✍️ الهام جمالوندی