طنینِ هق‌هق‌ها در مصلایِ داغدارِ تهران؛ میثاقِ عاشقان با رهبرِ شهید

✍🏻آرزو جمالوندی

امروز مصلی، نه یک فضا، که وسعتِ بی‌پایانِ بغض‌های فروخورده‌ی ملتی است که برای بدرقه‌یِ عزیزترینِ خود، جهان را در قامتِ تهران خلاصه کرده‌اند.

از همان نخستین لحظاتِ طلوعِ خورشید، سیلِ خروشانِ جمعیتی که از هر سو به سمتِ مصلی سرازیر شدند، تصویری آفرید که تاریخ نظیرش را کمتر به یاد دارد؛ رودخانه‌ای از انسان‌های عاشق که مقصدشان، پیکرِ پاکِ «رهبرِ شهید»مان است.

ظهر امروز، وقتی صدای اذان در فضای مصلی طنین‌انداز شد، جهان برای لحظه‌ای از حرکت ایستاد. نماز ظهر و عصر، در کنار پیکرِ مطهرِ رهبرِ عزیزمان، در فضایی متفاوت اقامه شد.

میانِ صفوفِ به‌هم‌پیوسته‌ی نمازگزاران، صدای «هق‌هق» گریه‌هایی شنیده می‌شود که گویی از اعماقِ جانِ یک ملت برمی‌خیزد؛ ناله‌هایی که نشان از یک دلتنگیِ عمیق و جانکاه دارد. در این نماز، هر که ایستاده بود، نه تنها با پروردگار، که با آرمان‌هایِ آن شهیدِ عزیز نیز زمزمه می‌کرد.

این سیلِ جمعیت، متوقف‌شدنی نیست. خیابان‌های منتهی به مصلی، مملو از پیر و جوان، زن و مرد و کودکانی است که با چشمانی اشک‌بار، خود را به این وعده‌گاه رسانده‌اند.

هر لحظه بر این خیلِ عظیم افزوده می‌شود و هر قدمی که به سوی پیکرِ او برداشته می‌شود، روایتی از وفاداری است. گویی همه آمده‌اند تا بگویند: «اگرچه تو در میانِ ما نیستی، اما راهِ تو هرگز بی‌رهرو نخواهد ماند.»

اینجا مصلی، کانونِ دلتنگی‌هاست. صدایِ گریه‌هایی که فضای مصلی را پر کرده، تنها صدایِ یک سوگواری نیست؛ صدایِ عهدی دوباره است. هر هق‌هقِ این مردم، تیری است بر چشمِ دشمنانِ این مرز و بوم که گمان می‌کردند با رفتنِ این مردِ بزرگ، پیوندِ میانِ رهبر و امت گسسته می‌شود.

ای رهبرِ شهید! امروز نمازِ ما، با اشک‌هایمان گره خورد تا عطرِ وجودِ تو تا ابد در حافظه‌یِ این خاک باقی بماند. ما اینجا، در کنارِ پیکرِ آرامِ تو، ایستاده‌ایم تا به دنیا ثابت کنیم که حتی در اوجِ داغ و اندوه، پرچمِ سربلندیِ ایران، با دستانِ مردمی که تو را عاشقانه دوست داشتند، برافراشته باقی خواهد ماند.

آرام بخواب، ای ایران‌دوست‌ترین رهبرِ تاریخ! ما تا آخرین قطره‌یِ خون، بر سرِ پیمانی که امروز در این مصلی بستیم، خواهیم ماند.

#باید_برخاست
#بدرقه_آقای_شهید_ایران
#ایلام_دروازه_عتبات_عالیات