مردم ایلام امروز در حالی که پرچم‌های سرخ انتقام را برافراشته بودند بر سرزنان و گریه‌کنان اندوه و غم خویش را در سوگ رهبر شهید ایران ابراز کردند و هم قسم شدند که راه رهبری شهیدشان را تا نابودی ظلم ادامه دهند.

این حضورِ بی‌وقفه، این موجِ انسانی که همچنان در خیابان‌ها جاری است، نشان می‌دهد که وداع با یک رهبر، پایانِ یک مسیر نیست؛ بلکه تجدیدِ عهد و پیمان است.

امروز تهران، نه فقط پایتخت ایران، بلکه قلب تپنده ملتی بود که در غم، یک‌صدا و در وداع، استوار ایستاد. این حضور باشکوه، تصویری ماندگار از وحدت، وفاداری و اقتدار مردمی را در تاریخ ثبت کرد؛ تصویری که هرگز از حافظه ایران پاک نخواهد شد.

ای رهبرِ شهید! امروز نمازِ ما، با اشک‌هایمان گره خورد تا عطرِ وجودِ تو تا ابد در حافظه‌یِ این خاک باقی بماند. ما اینجا، در کنارِ پیکرِ آرامِ تو، ایستاده‌ایم تا به دنیا ثابت کنیم که حتی در اوجِ داغ و اندوه، پرچمِ سربلندیِ ایران، با دستانِ مردمی که تو را عاشقانه دوست داشتند، برافراشته باقی خواهد ماند.

و ناگهان... صدای آشنای رهبر شهید در فضای مصلا طنین‌انداز می‌شود؛ همان صدایی که سال‌ها برای مردم این سرزمین، نویدبخش امید، صبر و استقامت بود. هنوز چند جمله بیشتر شنیده نشده که بغض هزاران نفر یکباره می‌شکند.

بدرود ای سربازِ سرافرازِ ولایت؛ اگرچه امروز تو را در آغوشِ خاک می‌سپاریم، اما نامِ تو بر تارکِ تاریخِ این ملت، همچون ستاره‌ای فروزان، راهنمای نسل‌های آینده خواهد بود. ما امروز با پیکرِ تو وداع نکردیم، بلکه با آرمان‌های تو پیمان بستیم که تا آخرین نفس، پای ایرانِ سربلند ایستاده‌ایم.

ای خدایِ رحمان! این نوگل، در حالی به سوی تو پر کشید که هنوز بوی شیر مادر و آرامشِ آغوش می‌داد. دشمنان با این جنایتِ بی‌شرمانه، بار دیگر ماهیتِ ضدانسانی خود را به جهانیان نشان دادند؛ اما نمی‌دانند که تابوتِ کوچکِ زهرا، امروز بزرگ‌ترین سندِ رسوایی آنان و بلندترین فریادِ بیداریِ امت است.