ما شاهد بودیم که چگونه سرمایه‌هایی که با مشقت جمع‌آوری شده بود، تنها در عرض چند ساعت به خاکستر تبدیل گشت. اگر بخواهیم عمق خسارت مادی را تخمین بزنیم، اما عمق خسارت روحی قابل اندازه‌گیری نیست

رسانه‌های ملی و محلی باید نقش پل ارتباطی میان مردم و مسئولان را بر عهده گیرند تا اعتماد عمومی حفظ شود و از بروز هرج‌ومرج یا ناامنی جلوگیری گردد. همچنین تولید محتوای امیدبخش و آموزش‌های همگانی در زمینه‌ی همیاری، نوع‌دوستی و مقابله با بحران می‌تواند روحیه ملی را تقویت کند.

جان ما، نفس ما، و تمام توان ما، سپر این پرچم خواهد ماند. دشمنان این مرز و بوم بدانند که هر قطره خونی که بر زمین ریخته شد، هزاران ریشه قوی‌تر در دل‌های ما کاشته است. این پیمان، یک شعار گذرا نیست؛ بلکه نَفَس روزمره ماست.

امروز بیش از همیشه باید هوای دل‌هامون رو داشته باشیم، صبر، عقل و محبت رو جای خشم بذاریم. چون ایران، مسجد، حسینیه و قرآن همه از جنس دل ما هستن، نه از جنس درگیری و آشوب.

در جریان تجمعات اخیر، خبرهایی مبنی بر آسیب رساندن یا جدا کردن سر مجسمه خیام در شهر ایلام این اقدام، به سرعت موجی از واکنش‌ها را در پی داشت، چرا که این عمل متوجه شخصیتی نبود که متعلق به یک جناح سیاسی خاص باشد، بلکه متوجه نمادی بود که نماینده هویت فرهنگی و تاریخی ایران است.

نسل جدید به صداقت حساس است. او تبلیغ را زود تشخیص می‌دهد و از آن فاصله می‌گیرد. اگر بازنمایی مسجد بیش از حد آرمانی و بی‌نقص باشد، باورپذیری‌اش کاهش می‌یابد. اما اگر رسانه‌ها مسجد را با همه‌ی ظرفیت‌ها و حتی چالش‌هایش نشان دهند، اعتماد بیشتری شکل می‌گیرد. جوان امروز دنبال تصویر واقعی است، نه تصویر تزئینی.

واقعیت این است که رسانه امروز فقط ابزار انتقال پیام نیست؛ بخشی از سبک زندگی ماست. اگر زمانی منبر، رسانه‌ی اصلی بود، امروز صفحه‌های مجازی، کانال‌ها و پلتفرم‌ها میدان اصلی روایت را در دست گرفته‌اند. بنابراین اگر از تقویت فرهنگ مسجد‌محوری سخن می‌گوییم، نمی‌توانیم رسانه را بیرون از این معادله ببینیم.