واقعیت این است که رسانه امروز فقط ابزار انتقال پیام نیست؛ بخشی از سبک زندگی ماست. اگر زمانی منبر، رسانه‌ی اصلی بود، امروز صفحه‌های مجازی، کانال‌ها و پلتفرم‌ها میدان اصلی روایت را در دست گرفته‌اند. بنابراین اگر از تقویت فرهنگ مسجد‌محوری سخن می‌گوییم، نمی‌توانیم رسانه را بیرون از این معادله ببینیم.

این مراسم باشکوه نشان داد که مردم قدرشناس، خون شهیدان را سرمایه‌ی وحدت و آرامش می‌دانند. حضور گسترده‌ی عشایر، جوانان، زنان و مردان ایلامی در خیابان‌ها، پاسخی روشن به همه‌ی کسانی بود که می‌خواهند امنیت این سرزمین را خدشه‌دار کنند.

متخصصان ارتباطات بحران می‌گویند که ابهام و سکوت بیشترین اضطراب جمعی را ایجاد می‌کند. بنابراین، ارائه اخبار دقیق، سریع و بدون اغراق توسط منابع رسمی می‌تواند بسیاری از شایعات و سوءتفاهم‌ها را مهار کند.

اموال عمومی، فروشگاه‌ها و دارایی‌های مردم سرمایه مشترک جامعه‌اند. آسیب رساندن به آن‌ها نه تنها مشکلات را حل نمی‌کند، بلکه رنج تازه‌ای بر دوش شهروندان می‌گذارد. هر شیشه شکسته، هر دیوار مخدوش و هر فروشگاه آسیب‌دیده، هزینه‌ای است که در نهایت همه ما باید بپردازیم.

این روزها، تصویر آنان تنها یک صحنه از درگیری نیست؛ بلکه نمادی از ایستادگی است. ایستادگی در برابر بی‌نظمی، ایستادگی برای حفظ آرامش، و ایستادگی برای اینکه جامعه بداند هنوز ستون‌هایی هستند که سقف امنیت را نگه می‌دارند.

امنیت و آرامش امروز جامعه، نتیجه ایستادگی کسانی است که تصمیم گرفته‌اند جان خود را سپر کنند. آنان نه بیگانه‌اند و نه دور از مردم؛ بلکه هم‌خون، هم‌زبان و هموطنانی هستند که بار سنگین حفاظت از وطن را بر دوش گرفته‌اند.

سالمندان که سال‌ها تجربه و رنج زندگی را پشت سر گذاشته‌اند، در برابر صحنه‌های پرهیاهو و خشونت‌آمیز احساس ناتوانی و اضطراب می‌کنند. برای آنان، هر صدای انفجار یا هر صحنه درگیری، یادآور ناامنی و بی‌پناهی است.