به خانواده‌های شهدای فراجا که بزرگ‌ترین سرمایه خود را در راه امنیت مردم تقدیم کرده‌اند با تمام وجود ادای احترام می‌کنم و برای جانبازان، ایثارگران و تمامی نیروهای خدوم انتظامی، سلامتی، عزت و سربلندی آرزو دارم.
و تلخ‌تر از جای خالی دانش‌آموزان، جای خالی پدر و مادرهایی است که آرزو داشتند اولین روز مدرسه فرزندشان را ببینند؛ کیفش را بردارند، لباسش را مرتب کنند، دعای خیر بدرقه راهش کنند و از پشت پنجره، رفتنش را تماشا کنند...
برای تک‌تک بچه‌هایی که امروز با کیف‌های نو و قلب‌های پر از آرزو راهی مدرسه می‌شوند، آرزو می‌کنم: سال تحصیلی‌شان پر از شادی باشد؛ پر از موفقیت؛ پر از خنده‌های واقعی، پر از دوست‌های خوب، پر از تجربه‌های شیرین.... و پر از روزهایی که بعدها با لبخند به یادشان بیاورند.
در هفته‌ی دفاع مقدس ما از گذشته برای ساختن آینده یاد می‌کنیم. ما از شهدا برای یادگیری شکست‌ناپذیری می‌آموزیم. ما میراث‌داران آن خون‌های سرخ هستیم و پیمان می‌بندیم که این مسیر مقاومت را تا رسیدن به استقلال کامل و پیروزی نهایی، با همان صلابت و با همان شکوه ادامه دهیم.
گاهی یک شهر را نه از روی ساختمان‌هایش، که از روی آدم‌هایش می‌توان شناخت؛ از شانه‌هایی که کنار هم قرار می‌گیرند و دل‌هایی که در یک شب، فاصله‌هایشان را فراموش می‌کنند. شب‌های اقتدار، روایت همین کنار هم ایستادن بود؛ روایت مردمی که خیابان را به خانه‌ای بزرگ برای همدلی تبدیل کردند.
برای بیشتر مردم، مهر یعنی آغاز یک سال تازه؛ اما برای مادران کودکان شهید میناب، مهر یادآور سال‌هایی است که فرزندشان باید در آنها بزرگ می‌شد. تقویم جلو می‌رود، اما جای کودکی که قرار بود هر سال قد بکشد، همچنان در خانه ثابت مانده است.
کاش قبل از آنکه از درد زنان ایران بگویی، یادت می‌آمد زنانی هستند که همین امروز در سوگ فرزندشان نشسته‌اند؛ مادرانی که دیگر صدای فرزندشان را نمی‌شنوند، همسرانی که چشم‌انتظار عزیزشان مانده‌اند و زنانی که تمام خواسته‌شان این است که خانواده‌شان در امنیت و آرامش زندگی کند.