به وقت دلتنگی جمع کردن موکب ها

موکب واژه ای است که چند سالیست جای خود را در میان واژگان این مرز وبوم پیدا کرده است.

موکب فقط یک مکان پذیرایی و استراحتگاه زائر نیست.

موکب گذرگاهی به سمت وادی نور است.

منزلگه عشاقی است که پی دیدار بارگاه خاصان خداوند می روند.

قدمگاه کاروانیانی است که در طریقت حسین علیه السلام گام برمی دارند.

موکب محل اقامه نماز وادای بندگی به خالق یکتاست.

موکب و هر آنچه در آنست دیگر مال دهنده آن نیست بلکه سر سفره سالار شهیدان نشستن است و طعامی از آن برگرفتن…

اما وقتی موسم اربعین حسینی (ع) و پذیرایی از زوار به پایان می رسد جمع آوری مواکب دلتنگی های خاص خود را دارد که گردانندگان آن می توانند شرح انرا باز گویند.

کاروان ها آمدند و رفتند…

هرکس با حس و حال خود آمد و رفت.

گاهی موکب برای رفتن است و گاهی برگشتن.

و کدامین قلم می تواند با ز گوید حس و حال امدگان و رفتکان را…

و براستی که جمع آوری موکب ها قصه دلتنگ کننده ای است در این آمدن ورفتن زندگی کاروان گونه…

خوشا آن دلی دلدارش حسین باشد در این کاروانسرای گذران عمر…