برگشت به خویشتن

گاهی نگاهی به حرم ابوالفضل العباس (ع) می اندازی و گاهی نگاهی به حرم امام حسین علیه السلام و دعایت بی شک درخواست از خداوند متعال است برای برگشتی دوباره.
.
انگار نه سختی راه کشیده ای و نه مشکلات سفر.

با پس اندازی از بار معنایی و معنویت برمی گردی به خانه، اقوام و فامیل به زیارت قبولی می آیند وقتی سوغات سفرت مهری از خاک کربلا باشد گویی بیقرارشان می کنی برای بوییدن آن خاک و از سویی دیگر مطمئن هستی با ذکر الله و نماز و سجده ای بر آن تربت پاک دل شان آرام می گیرد.

روزها با خود و خانواده خاطرات سفر عشق را مرور می کنی و گویی دلت در بین الحرمین جا مانده است.

زیارت وقتی با معنا باشد از هر کس و هر حادثه ای در آن دشت کربلا درسی گرفته ای .

درس عبودیت محض پرودگار از سوی سالار شهیدان.

درس وفاداری از برادری چون عباس

درس مقاومت و صبوری از زینب کبری سلام الله علیها.

و تو هستی و فردای بعد از اربعین و دلی که روانه ی مدینه منوره و مشهد مقدس می شود….

و براستی بازگشت از کربلا یعنی پیدا کردن دوباره خویشتن و بازگشت به خود اصیل. خویشتنی که سرشار از معرفت است.