شبی که آمریکا، شادی یک عروسی را به عزا تبدیل کرد…

✍️الهام جمالوندی

آرزوهای یک پدر و مادر برای دیدن فرزندشان در لباس عروس و دامادی، چیزی جز یک رؤیای ساده نیست؛ رؤیایی که شاید سال‌ها برای رسیدن به آن لحظه انتظار کشیده‌اند.

دیشب، در سیریک، همه‌چیز برای یک شب به‌یادماندنی آماده بود. خانواده‌ها دور هم جمع شده بودند، فامیل و همسایه و دوست آمده بودند، کودکان با ذوق کودکانه‌شان بازی می‌کردند و صدای خنده و شادی در فضای مراسم پیچیده بود.

عروس و داماد، با هزار امید، آغاز زندگی مشترکشان را جشن می‌گرفتند؛ غافل از اینکه چند لحظه بعد، صدای انفجارهای حمله آمریکا، همه آن شادی را درهم خواهد شکست.

ناگهان خنده‌ها جای خود را به فریاد داد. شادی به وحشت تبدیل شد. آغوش‌ها به جای تبریک، برای پناه دادن به کودکان زخمی باز شدند و سفره شادی، در میان خون و اشک، به مجلس عزا تبدیل شد.

۴ نفر جان باختند و ۶۸ نفر زخمی شدند؛ در میان قربانیان، کودکی خردسال هم بود. آمریکا، این قدرت مدعی حقوق بشر، چگونه می‌تواند بر سر مردمی بمب بریزد که برای عروسی فرزندانشان دور هم جمع شده‌اند؟

کودک‌کشی هیچ توجیهی ندارد. بمب و موشک، وقتی بر سر مردم و کودکان فرود می‌آید، دیگر نامش قدرت نیست؛ نامش جنایت است.

چه کسی می‌تواند اشک‌های مادری را که فرزندش را در آغوش گرفته و به دنبال کمک می‌دود، پاسخ دهد؟

چه کسی پاسخگوی کودکی است که قرار بود در جشن عروسی بازی کند، اما با صدای انفجار و خون و ترس روبه‌رو شد؟
دیشب قرار بود صدای دست و شادی بلند باشد؛ اما صدای انفجار، همه‌چیز را خاموش کرد. قرار بود عروس و داماد آغاز یک زندگی را جشن بگیرند؛ اما خانواده‌هایی داغدار شدند و کودکان زخمی روی تخت بیمارستان افتادند.

آمریکا اگر خود را مدافع انسانیت می‌داند، باید پاسخ دهد: کدام انسانیت، شادی یک عروسی را با بمب هدف می‌گیرد؟ کدام حقوق بشر، خون کودکان را نادیده می‌گیرد

سیریک دیشب فقط یک عروسی را از دست نداد؛ یک شبِ پر از امید، زیر آوار حمله‌ای جنایتکارانه دفن شد.

برای جان‌باختگان این حادثه، برای کودکان زخمی و برای تمام خانواده‌هایی که دیشب به جای شادی، داغدار شدند.

کودک‌کشی جنایت است؛ هرجا و توسط هرکس که باشد.