این یادداشت به چالشهای خاموش هزاران زن ایرانی در مسیر دشوار درمان ناباروری، بهویژه روش پیشرفته IVF (لقاح آزمایشگاهی)، و ضرورت حمایت همهجانبه جامعه و مسئولان از آنان میپردازد.
براساس آمار وزارت بهداشت، ۱۵ تا ۲۰ درصد زوجهای ایرانی با مشکل ناباروری مواجه هستند که بخشی از آنها نیازمند درمانهای پیشرفتهاند.
تحقق آرزوی مادر شدن برای این زنان، تنها به پیشرفت علم پزشکی وابسته نیست، بلکه نیازمند پشتیبانی همهجانبه مالی، روانی و اجتماعی است.
افزایش هزینههای درمان ناباروری و نبود پوشش کامل بیمهای، روند دستیابی به این خدمات را برای بسیاری از خانوادهها با دشواری همراه کرده است؛ هزینهای که برای هر دوره IVF گاهی بین ۵۰ تا ۱۵۰ میلیون تومان و بیشتر است و اغلب زیر پوشش بیمه قرار نمیگیرد و باری سنگین بر دوش زوجین میگذارد.
در جامعهای که مادر شدن همچنان از ارزشهای مهم فرهنگی و شخصی محسوب میشود، زنان بسیاری بیسر و صدا و جسورانه وارد مسیر پر از درد، هزینه و اضطراب درمان میشوند.
فرآیند درمان ناباروری با روشهایی مانند IVF، مسیری طولانی و طاقتفرساست؛ از تحمل دردهای ناشی از جراحی، تزریقهای مکرر و تغییرات شدید هورمونی تا مواجه شدن با اضطراب مداوم، استراحتهای طولانی و نگاههای گاه سرزنشآمیز اطرافیان.
متخصصان تأکید دارند که استرس، افسردگی و اضطراب در این مسیر رایج است و بدون همراهی عاطفی و حمایت روانی، تحمل این فرآیند بسیار دشوار میشود.
تجربیات زنان گویای این سختی است؛ مریم ۳۸ ساله پس از چندین تلاش موفق شد مادر شود و بر ضرورت حمایت روانی و عاطفی ویژه تأکید میکند، در حالی که نازنین ۴۹ ساله با وجود تحمل ۴ بار IVF ناموفق و از دست دادن فرزندش پس از بارداری، قصه پررنجی را روایت میکند. با وجود این دشواریها، بسیاری از زنان با تلاشی ستودنی این مسیر را طی میکنند تا رویا و آرزوی مادر شدن را به واقعیت تبدیل کنند.
کارشناسان بر لزوم حمایت همهجانبه روانی، اجتماعی و مالی از زنان نابارور تأکید دارند. این هدف مستلزم افزایش آگاهی عمومی، حمایت کاملتر بیمهها از هزینههای درمان، و همدلی خانواده و جامعه است. تحقق این آرزوی دیرینه تنها با همدلی مداوم و همراهی مسئولان به ویژه نهادهای حمایتگر میسر خواهد بود.
✍️الهام جمالوندی