معمای فرزند آوری در سایه ناامنی مادر

وقتی به مسئله «فرزندآوری» در کشورمان نگاه می‌کنم، می‌بینم که این موضوع از یک اولویت شخصی عبور کرده و به یکی از حیاتی‌ترین مباحث سیاست‌گذاری ما تبدیل شده است.

من این سؤال اساسی را مطرح می‌کنم: با وجود همه مشوق‌ها، چرا آمارها همچنان نگران‌کننده‌اند؟ به باور من، پاسخ در فاصله‌ی عمیقی است که میان شعار سیاست‌گذاران و واقعیت‌های اقتصادی و شغلی خانواده‌ها نهفته است.

امروز، تصمیم برای بچه دار شدن و حتی به دنیا آوردن فرزند جدید، صرفا یک تصمیم ساده نیست؛ بلکه تبدیل به یک حساب و کتاب دقیق و پرچالش در ذهن زوج‌های جوان شده است و محور اصلی این حساب و کتاب، زنان شاغل هستند.

زن امروز جامعه ما، اغلب در موقعیتی دشوار قرار می‌گیرد؛ او مجبور است میان مسیر شغلی که با زحمت و تلاش ساخته و رویای مادری‌اش، یکی را انتخاب کند.

بزرگترین ترس من، به عنوان یک مادر بعد از بارداری پایان حضور فعال در رقابت حرفه‌ای، تنزل شغلی و یا حتی اخراج از کار باشد.

در خانواده هایی که زن سرپرست خانوار است. شغل مادر ستون اصلی معیشت خانواده است، کنار گذاشته شدن او به معنای فروپاشی امنیت مالی است.

فرزندآوری، یک سرمایه گذاری ملی است. در جوامعی با میانگین سنی بالا، نوآوری و ریسک پذیری به پایین ترین حد خود می رسد که این مسئله زمینه ساز حرکت کند اقتصادی و تضعیف جایگاه کشور در رقابت های جهانی می شود.

اگر ما خواهان آن هستیم که آمار فرزندآوری بار دیگر مسیر صعودی پیدا کند، باید با تمام وجود بپذیریم که امنیت مادر، آینده‌ی ملت ماست. که این مهم، جز با سرمایه‌گذاری در امنیت شغلی و رفاه اجتماعی مادر محقق نخواهد شد.

از سیاست‌گذاران می‌خواهم که آغوش امن واقعی را برای خانواده‌ها فراهم کنند تا رؤیای فرزندآوری از زیر سایه‌ی ترس و حساب و کتاب‌های تلخ بیرون بیاید و دوباره یک انتخاب از روی عشق و اطمینان باشد.

✍️ راضیه صمیم نیا