✍️ وحید جمالوندی
اظهارنظر علی ضیا با این مضمون که «دوستدخترها و دوستپسرها خوشحالند، اما زن و شوهرها خوشحال نیستند»، فارغ از اینکه با چه نیتی مطرح شده باشد، میتواند از منظر اجتماعی نیازمند تأمل باشد.
مسئله اصلی این نیست که چه کسی در یک کافه لبخند میزند و چه کسی در زندگی مشترک خسته یا ساکت است؛ مسئله آن است که چنین تصویری چه برداشتی از ازدواج و خانواده در ذهن نسل جوان ایجاد میکند.
واقعیت این است که هیچ رابطهای صرفاً به دلیل ازدواج یا ازدواج نکردن، خوشبخت یا بدبخت نیست. یک رابطه عاطفی ممکن است در ظاهر بسیار شاد باشد و در پشت آن مشکلات فراوانی وجود داشته باشد.
از سوی دیگر، زندگی مشترک نیز فقط مجموعهای از لحظات عاشقانه نیست؛ زن و شوهر در کنار عشق، با مسئولیت، فشار اقتصادی، مسائل خانوادگی و دشواریهای روزمره روبهرو هستند.
اما نکته مهم اینجاست که اگر در فضای عمومی، رابطه پیش از ازدواج همواره با شادی، آزادی و هیجان و زندگی مشترک با غم، محدودیت و فرسودگی مقایسه شود، ممکن است بهتدریج تصویری منفی از ازدواج در ذهن جوانان شکل بگیرد. این موضوع میتواند برای فرهنگ خانواده و انگیزه تشکیل زندگی مشترک آسیبزا باشد.
به جای آنکه به جوانان بگوییم ازدواج باعث ناراحتی است، باید از خود بپرسیم چرا بعضی از زوجها پس از ازدواج شادابی و صمیمیت دوران آشنایی را از دست میدهند. آیا مهارت گفتوگو را آموزش دیدهاند؟ آیا مسئولیتهای زندگی عادلانه تقسیم میشود؟ آیا مشکلات اقتصادی و اجتماعی به رابطه زوجین فشار وارد نمیکند؟ آیا برای حفظ محبت و صمیمیت در زندگی مشترک وقت کافی گذاشته میشود؟
خانواده زمانی مستحکم میشود که ازدواج، نه پایان عشق، بلکه آغاز شکل تازهای از عشق و همراهی باشد. اگر جوانان احساس کنند ازدواج یعنی از دست دادن شادی، آزادی و آرامش، طبیعی است که نسبت به تشکیل خانواده دچار تردید شوند.
بنابراین، نقد مشکلات زندگی متأهلان ضروری است، اما این نقد نباید به تحقیر یا بیاعتبار کردن نهاد خانواده تبدیل شود. جامعه به جای ساختن دوگانه رابطه شاد در برابر ازدواج غمگین، باید تلاش کند الگوی ازدواج سالم، آگاهانه و شاد را تقویت کند.
خوشبختی را نمیتوان از روی یک میز کافه، یک عکس یا چند دقیقه رفتار یک زوج قضاوت کرد. آنچه اهمیت دارد، ساختن رابطهای است که در آن عشق، احترام، مسئولیت و آرامش در کنار یکدیگر وجود داشته باشد.