در آغوش نیلگون دریا، جایی میان سکوت موجها و هیاهوی باد، مردانی ایستادهاند؛ مردانی از جنس ایمان، ریشهدار در خاکی که بوی وطن میدهد.
آنان از آرامش گذشتهاند، از خواب، از آسایش، تا دیوار جانشان را در برابر هر تهدیدی برافرازند؛ نه برای نام، نه برای نشان، بلکه برای عشقی که در قلبشان شعلهور است عشق به وطن.
دریا، شاهد بیداریشان است. هر موج که به ساحل میرسد، بازتابی از گامهای آگاه و استوار ایشان است. آنان همان دلیرانیاند که شب را با ستارهها همپیمان کردهاند و روز را با آفتاب، تا هیچ سایهای بر سر خاکشان نیفتد.
بادها هر روز نوایشان را میبرند؛ نوای پایداری، نوای ایستادگی، نوای جانسپاری در راه درخشیدن نام این سرزمین.
اگر چشم دریا از غرور میدرخشد، از آنان است؛ از آنهایی که به موج گفتند بایست، و خود نخستین کسانی بودند که ایستادند.
و اکنون، در شرایط جنگی، آنان با شجاعت تنگه هرمز را بستهاند؛ با وجود فشارهای آمریکا و اسرائیل، نیروهای دریایی ارتش و سپاه در کنار هم ایستادهاند تا از میهن دفاع کنند. هر گام و هر موج نشاندهنده جانفشانی و تعهد بینظیرشان است، نشانهای از وفاداری به خاک و مردمانشان.
در هر قلب، نبضی میتپد از یادشان؛ در هر خانه، نوری میتابد از فداکاریشان. آنان فرزندان خاکیاند که با خون و غیرت آبیتر از هر دریا میدرخشد. از کوه تا سواحل، این نام مقدس جاری است وطن.
و آنگاه که شب، سیاهی خود را گسترانَد، صدایی از دل آبها برمیخیزد: صدای عهد، صدای ایمان، صدای کسانی که گفتند: «تا آخرین نفس، پای وطن ایستادهایم.»
و ما، آرامش و امنیت امروزمان را مدیون همین دلیران هستیم؛ برای آنان دعا میکنیم، برای سلامتی و محافظتشان، و برای تداوم ایستادگیشان در برابر هر تهدید، که وطن همیشه بماند و هیچ سایهای بر سر آن نیفتد.
✍️ وحید جمالوندی