هفتاد و چهار شب است که مردم غیور ایلام، با دلهایی سرشار از عشق به میهن، در کوچهها و خیابانها حضوری پرشور و ماندگار دارند.
هفتاد و چهار شب از سرما، باران، دلهره و سختی گذشته است؛ شبهایی که صدای خطر و اضطراب، سایه بر شهر میانداخت، اما مردم این دیار استوارتر از همیشه، کنار هم ایستادند. ایلام در این شبها فقط یک شهر نبود؛ روایت زندهای از غیرت، صبوری و وفاداری بود.
مردمانی که در دل شبهای سرد و بارانی، با همه نگرانیها و دشواریها، برای عزت و سربلندی ایران عزیز ایستادند و نشان دادند که عشق به وطن، در سختترین روزها معنا پیدا میکند.
اما آنچه این شبها را ماندگارتر کرد، این بود که مردم ایلام، نه تنها زیر باران، بلکه زیر باران بمباران، با صبر و استقامت بینظیر، در کنار هم ماندند و ایستادگی کردند.
چه بسیار شبهایی که آسمان شهر زیر انفجار و دود شکافته میشد، اما این مردمِ سرافراز، حتی یک لحظه از ایمان و همبستگیشان عقب ننشستند.
این حضور، فقط یک حضور ساده نبود؛ تصویری روشن از اتحاد مردمی بود که با قلبهایشان از آبرو، اقتدار و آرامش سرزمینشان دفاع کردند.
مردم ایلام ثابت کردند که وقتی پای ایران در میان باشد، هیچ سرمایی، هیچ اضطرابی و حتی هیچ بمبارانی نمیتواند گرمای ایمان و همدلیشان را خاموش کند.
نام ایلام، در این شبها، با صبر، شجاعت و مردانگی گره خورده است؛ با مردمی که زیر باران و بمباران، در میان بیم و امید، سربلند ایستادند تا بگویند ایران، با چنین فرزندانی، همیشه استوار خواهد ماند.
✍️ وحید جمالوندی
