سوم خرداد که میرسه آدم دلش یه جور خاصی میلرزه… برای شهری که خیلی سختی کشید، برای مردایی که جونشونو گذاشتن تا خرمشهر دوباره مال ایران بشه.
خرمشهر فقط یه شهر نبود؛ نماد غیرت و مقاومت مردم ایران بود.
جوانا با دست خالی، با دلای بزرگ، جلوی دشمن ایستادن تا یه وجب از خاک کشور دست غریبه نیفته.
وقتی اسم آزادسازی خرمشهر میاد، ناخودآگاه یاد شهدا و رزمندههایی میافتم که روزها جنگیدن، تشنگی کشیدن، درد کشیدن ولی عقب نکشیدن.
همونایی که توی گرمای سوزان جنوب، زیر بارون گلوله و آتیش، فقط یه آرزو داشتن؛ اینکه پرچم ایران دوباره روی خرمشهر بالا بره.
خیلی از جوونا از خونوادههاشون دل کندن، خیلی از مادرا چشمانتظار موندن، خیلی از پدرا داغ جوون دیدن؛ اما هیچکدوم نگذاشتن دشمن احساس کنه مردم ایران خسته شدن یا عقب کشیدن.
خرمشهر روزهایی رو دید که دیوارهاش پر از جای گلوله بود، خیابوناش بوی خون میداد و صدای انفجار لحظهای قطع نمیشد؛ ولی همون شهر زخمی، با ایستادگی رزمندهها دوباره نفس کشید و آزاد شد.
خرمشهر آزاد شد چون پشتش ایمان مردم بود. چون دل مادرایی بود که پسرهاشونو راهی جبهه کردن. چون مردایی بودن که گفتن تا آخرین نفس پای ایران میایستیم. چون جوونایی بودن که ثابت کردن عشق به وطن فقط یه حرف نیست.
سوم خرداد برای ما فقط یه مناسبت توی تقویم نیست؛ یه روز پر از غروره، پر از اشکه، پر از افتخاره.
روزیه که یادمون میاره این خاک با خون بهترین فرزندان این کشور حفظ شده. امروز بعد از سالها، هنوزم وقتی اسم خرمشهر میاد، دل آدم پر از احترام میشه؛ احترام به شهدا، به رزمندهها، به مردمی که سختی کشیدن ولی تسلیم نشدن.
خرمشهر آزاد شد تا دنیا بفهمه مردم ایران اگر پای وطنشون وسط باشه، تا آخرین نفس میایستن و اجازه نمیدن هیچ دشمنی به خاکشون چشم داشته باشه.
یاد همه شهدا و قهرمانای خرمشهر گرامی…
✍️ الهام جمالوندی