✍️نگار صمیم نیا
با شروع فصل گرما، دوباره دغدغه تکراری والدین و مدارس برای پر کردن «اوقات فراغت» دانشآموزان به اوج میرسد. اما سوال اصلی اینجاست: آیا هدف ما از کلاسهای تابستانه، «پر کردن زمان» است یا «پرورش استعداد»؟
متأسفانه بسیاری از برنامههای تابستانی، تنها کپیِ کوچکتری از ساختار صلب و خشکِ مدارس در طول سال تحصیلی هستند؛ همان نیمکتها، همان فضای بسته و همان فشار برای کسب نمره و نتیجهگرایی.
تابستان باید فصل تنفسِ روح دانشآموز باشد، نه ادامه ماراتن آموزش رسمی. وقتی دانشآموزی که ۹ ماه از سال را درگیر کتاب و امتحان بوده، تابستان را هم پشت میز کلاس زبان یا ریاضی بگذراند، فرصت «کشفِ خود» را از دست میدهد.
اوقات فراغت واقعی، زمانی است که کودک یا نوجوان بتواند در محیطی امن و بدون ترس از قضاوت، علایق درونیاش را پیدا کند؛ از کارگاههای نجاری و سفالگری گرفته تا یادگیری مهارتهای عملی زندگی و حتی بازیهای جمعی که مهارتهای اجتماعی را تقویت میکند.
مسئله اینجاست که ما اغلب فکر میکنیم سرگرم کردن دانشآموز یعنی ثبتنام او در کلاسهای متعدد آموزشی. اما واقعیت این است که هنر، خلاقیت و مهارتهای زندگی، پشتِ درهای بسته کلاسهای تئوری ساخته نمیشوند.
ما به «مدارس تابستانی مهارتمحور» نیاز داریم؛ جاهایی که در آن دانشآموز به جای جزوه نوشتن، با دستهایش چیزی میسازد، در گروههای کوچک حل مسئله میکند و مهمتر از همه، «لذتِ یادگیری» را بدون فشارِ امتحان تجربه میکند.
دانشآموزان در فعالیتهای آزاد و هنری، همانجایی که فشارِ ساختار رسمی برداشته میشود، نبوغِ واقعیشان را نشان میدهند. وقت آن است که سیاستگذاران آموزشی و والدین، نگاهشان را به تابستان تغییر دهند. اجازه بدهیم بچهها در تابستان فقط «کودکی» کنند؛ اما نه کودکیِ منفعلانه، بلکه کودکیِ فعال در دلِ کارگاههای هنری، فعالیتهای زیستمحیطی و بازیهای خلاقانه. تابستان نباید کلاس درسی باشد که هیچوقت تمام نمیشود؛ تابستان باید پنجرهای باشد به دنیایی که در آن یادگیری، بهترین تفریح است.