آیا مسیر شهدا تنها با یک احترام خشک و خالی روشن می ماند؟!/خیلی ها از شهدا دم می زنند و مقام شهید را می ستایند اما منش و عملشان چیز دیگری را می گوید!!

ایلام؛ پایگاه خبری تک صدا_ جامعه ما جامعه ای است که هر طرفش که برویم شهیدی را پیش روی خود می بینیم که پای عَلَم سرافرازی و عزت این وطن جان داده است، هر کوچه و خیابانی که نگاه می‌کنیم به اسم شهید مزین شده است، در خیابانها و مکان‌های عمومی عکس شهدا و سخنان آنها را هر روز می بینیم، در مراسمات مختلف با احترام و سخنان جذاب از شهدا سخن گفته می‌شود و…

اما آیا تنها با این موارد می توانیم خود را جزو پیروان واقعی شهدا قرار دهیم، همه ما می‌دانیم شهدای ویژگی های خاصی داشتند که آنها را به مقام شهید شدن رساند از رفتار در خانواده تا رفتار در اجتماع و تقویت ایمان و تقوا در درون خود، شهدا فقط برای این چند روز دنیا زندگی نکردند آنها برای ابدیت زندگی خود را پیش بردند و با همین نگاه شهادت را برگزیدند.

نمی‌شود که فردی در ظاهر مدعی احترام و ماندن در مسیر شهدا باشد اما رفتارش نسبت به پدر و مادر با بی احترامی و بی توجهی همراه باشد.

نمی‌شود که مدعی راه شهدا باشیم اما نسبت به افراد بی بضاعتی که می شناسیم با حفظ حرمتشان بی تفاوت باشیم.

نمی‌شود که مدعی محبت شهدا بود اما به وصیتشان در خصوص پیرو ولایت فقیه بودن بی تفاوت بود چرا که شهدا عکس ولی فقیه زمان را در سخت ترین روزهای این کشور بر سینه زدند و راهی جبهه شدند.

نمی‌شود که از شهدا با صدای بلند سخن بگوییم اما از سویی در فضای مجازی و رسانه ای جوانان و نوجوانان را به بی عفتی و بی حجابی ترغیب کنیم و آن را یک چیز عادی بدانیم.

نمی‌شود که این همه حساسیت شهدا را نسبت به موضوع حق الناس ساده بدانیم و نسبت به این موضوع بسیار مهم بی تفاوت باشیم و خدای ناکرده در برخی موارد آن را نادیده و حتی مرتکب خطایی در این خصوص شویم.

نمی‌شود که ولنگاری عده ای در فضای مجازی را فقط کار دشمن بدانیم و در برابرش فقط دست روی دست بگذاریم و تماشاگری بیتفاوت باشیم و برایش هیچ برنامه ای نداشته باشیم.

نمی‌شود که برخی به اسم مسئول زیر اسم شهدا قایم شوند و اگر جایگاه و تسهیلاتی هست برای خود و نزدیکانشان آنها را چپاول کنند و جوان بیکار مردم فقط ناظر این بی عدالتی باشد.

نمی‌شود که مسئول و مدیری اسم شهدا را از حفظ باشد اما با عملش در جایگاه مسئول به خون شهدا و مردم کشورش خیانت کند و یا برای کنار زدن مسئولین جهادی و خدمتگزار هر سخن کذبی را عنوان و بال و پر دهد.

اگر کسی واقعاً برای شهدا ارزش و احترام خاصی قائل باشد ارزشهای شهدا را ارزش خود می داند و اما و اگر نمی آورد، شهدا اگر عزیز شده اند به خاطر رفتار و عملشان بود که در همه حال خداوند را ناظر خود دیدند و در این راه هیچ اما و اگر و استثنایی برایشان وجود نداشت، چرا که رضایت الهی اولویتشان بود.

امروز با توجه به تغییرات گسترده سبک زندگی و هجمه بی وقفه مجازی و رسانه ای بیش از هر زمانی به منش و رفتار شهدایی چه در زندگی فردی و خانوادگی خود و چه در سطوح فرهنگی و سیاسی و اجتماعی و مدیریتی احتیاج داریم، باید به این باور برسیم که شهدا انسانهای عجیب و غریبی نبودند که کسی مثل آنها نشود، آنها را پدر و مادران همین سرزمین تربیت کردند، آنها هم در مکتب عاشورا و انقلاب مسیر نورانی شهادت را برگزیدند، ما هم قطعاً می توانیم اینگونه باشیم همانطوری که بسیاری از دهه هفتادی ها و هشتادی هایی که شهدا را ندیده بودند در دفاع از ارزش‌ها و کشور چه در داخل کشور و چه در دفاع از آن در خارج از مرزهابه شهادت رسیدند.